بازم سلام.

 چند وقته یه حرفایی کنج دلم جمع شده.همش دنباله یکی بودم که حرفمو بفهمه.فکر می کنم اینجا جای مناسبی باشه واسه گفتن یه سری حرفایی که فکر نکنم جایی شنیده باشید. من نه قصد شکایت دارم و نه دوست دارم به کسی توهین بشه.این حرفا رو فقد از سر دل سوزی می زنم.این حرفا رو به عنوان درد دل های یه دختر ایرانی بشنوید........ حتما شده وقتی پای آنتن نشستید و دارید توی شبکه ها دنبال برنامه می گردید شوهای خواننده های جدید رو می بینید.اگه دقت کرده باشید متوجه شدید که روز به روز داره به تعداد رقاص ها اضافه میشه.روز به روز بدن ها عریان تر میشه. جالب اینجاست که بسیاری از خواننده های قدیمی یا نسبتا قدیمی هم به آتیش این معرکه اضافه می کنند. کار بسیاری از خواننده های اونور آبی به جایی رسیده که موسیقی رو مثل یه تجارت کم ارزش کردن.در نظر بعضی از این آقایون و خانوم ها باید آلبوم ها رو پر فروش کرد.حالا به هر وسیله ای که شده مهم نیست.مهم اینه که سود خوبی توش باشه.باور کنید این اصلا برای موسیقی وطنی ما خوب نیست. نمی دونم این جریان از کی شروع شده اما چیزی که معلوم اینه که این اتفاقات اصلا برای موسیقی کشور خوب نیست.به عنوان یه زن همیشه به متانت زن ایرانی ایمان داشتم و دارم.متانت و وقار زن ایرانی همیشه نشان دهنده فرهنگ و تمدن ایرانی بوده و هست. تو فرهنگ ما همیشه موسیقی مقدس بوده و هست. چرا باید ما به جایی برسیم که شوی یه ترانه برامون از موسیقی مهمتر باشه؟ چرا ما این قدر به موسیقی و آواز کم توجه هستیم؟ نمی خوام توی ایران دنبال جواب این سوال ها بگردم چون که همه می دونیم کم توجهی حکومت به موسیقی "اظهرومن الشمسه".می خوام ببینم چرا توی آمریکا که برای ایرانی ها امکانات موسیقی بیشتر فراهمه این اتفاق می افته.ما توی آمریکا اساتید بزرگی در زمینه موسیقی داریم.کسانی که سال هاست می خوننو می نوازنو می سازند.با وجود این همه استاد,چرا ما به اینجا رسیدیم جای بحث داره. هیچ کس به قداست ذاتی موسیقی شک نداره.اما وقتی بعضی آدم ها که تعدادشون کم نیست میان و ترانه رو با رقص و چیز هایی که اصلا از جنس موسیقی نیست,یکی می کنند همین میشه که می بینید به موسیقی کشور بی احترامی میشه.اگه تو کشور ما هر چند وقت یکبار فرصت می شد,بزرگان موسیقی برنامه اجرا می کردند,تالار های آواز همیشه آماده بود,اگه وقتی تو شبکه های ایران موقع پخش ترانه به جای سازها و نوازنده ها در و دیوارو نشون نمی دادند حتما وضعیت موسیقی بهتر از حالا بود.اما این وضعیت رو نمیشه تغیر داد و باید یه فکر دیگه کرد. خواهر گلم , برادر عزیزم باور کنید من و شما هم تو این جریان دست داریم.اگه ما بیایم و به جای گوش کردن به آهنگ رپ و ....که به هیچ وجه با موسیقی ما همخوانی نداره بیایم و موسیقی اصیل و عرفانی عاشقانه ایرانی گوش کنیم این طور نمیشه. می ترسم از اون روزی که از موسیقی کشورم,از متانت و وقار زن ایرانی,از زنان هنرمند و پاک دامن و از صدا های ملکوتی فقط یه خاطره باقی مونده باشه. مخلص کلام اینکه قبل از اینکه دیر بشه بیایم و قدر هنرمندان خوب رو بدونیم. کسانی مثل مرحوم پوران , پروین , قمر , هایده و بسیاری که توی عرصه موسیقی عمرشون رو گذاشتند و زحمت کشیدند.جای دوری نمیره اگه یادمون باشه هر وقت تونستیم برای شادی روحشون فاتحه ای بخونیم. در بین هنرمندان امروزی تعداد انگشت شماری هستند که از دل و جون برای موسیقی کار می کنند.نمی خوام پارتی بازی کنم اما قبول کنید امثال شکیلا جان واقعا خیلی کمه.فقط افرادی مثل این خانم هستند که با هنرشون موسیقی رو زنده می دارند.قدرشون رو بدونیم. نیاد اون روزی که زبونم لال,ایشون بینمون نباشند و ما فقط افسوس بخوریم. این حرف ها , درددل های یه دختر ایرانی بود.رو این حرفا فکر کنید.قدر موسیقی رو بدونید.

لینك مطلب نظرات [] 
نوشته : فاطمه ساعت : 06:09 ق.ظ  تاریخ:سه شنبه 19 شهریور 1387