تو خاموشی خونه خاموشه

شب آشفته  ، گل فراموشه
بخواب که امشب پشت این روزن
شب کمین کرده رو به روی من
تب آلوده تلخ و بی کوکب
شب شب غربت شب همین امشب
لایی لایی من به جای تو شکستم
تو نبودی من به سوگ غم نشستم
از ستاره تا ستاره گریه کردم
از همیشه تا دوباره گریه کردم
لالالالا آخرین کوکب
لباس رویا بپوش امشب
لالالالا ای تن تب دار
اشکامو از رو گونه هام بردار
لالالالا سایه بیدار
نبض مهتابو دست من بسپار
لایی لایی من به جای تو شکستم
تو نبودی من به سوگ غم نشستم
از ستاره تا ستاره گریه کردم
از همیشه تا دوباره گریه کردم
تو خاموشی خونه خاموشه
شب آشفته گل فراموشه
بیا کامشب پشت این روزن
شب کمین کرده رو به روی من
تب آلوده ، تلخ و بی کوکب
شب شب غربت شب همین امشب

هیچ بهانه ای ندارم برای نوشتن این پست جز غم از دست دادن عزیزی که با خاموشی اش خونه را خاموش، شب را اشفته ،گل را فراموش و دل ها را ویران ساخت.فرشته ای که وجودش نور و نعمت بود و نبودنش مصیبت.

عزیزی که به من اموخت چگونه باید نور ایمان را در دل پروراند ، خدایی زیست و خدایی از دنیا رفت...

هیچ بهانه ای نیست جز غم از دست دادن عزیزی که هستی ام را از او دارم ،آنکه عزیز ترین کس زندگی ام بوده و تا به ابد خواهد بود ؛ مادرم...

مادر عزیزم چند روزی است که در حسرت شنیدن صدای گرمت خاموشم ،چند روزی که در حسرت دیدن چشمان معصومت بیدارم ؛ ای کاش میدانستی که چگونه روز و شب در طلب اغوش پرمهرت و بوییدن عطر تنت می سوزم و می سوزم...

خوب میدانستی که بدون تو زندگی برایم هیچ معنایی ندارد ،خوب میدانستی  که این پیکر نحیف تاب بر دوش کشیدن سنگینی غم هجرانت را ندارد ؛ اما خود با شوقی وصف نا پذیر به استقبال مرگ رفتی چون عاشق بودی و از این درد و  رنچ دنیوی خسته ؛ از این دنیای خاکی رخت بر بستی و مرا با کوهی از غم و ماتم تنها گذاشتی. رفتی، چون عاشق بودی و عاشقان در شوق پروازند از این خاکدان چونکه باشد پای یک عشق خدایی در میان...

 آنگاه که در ماه ضیافت الهی در روزی که خداوند درهای بهشت برین اش را بر بندگانش گشوده است دعوت حق را لبیک گفتی ؛و انگاه که در هنگامه ی ظهر با ندای الله اکبر موذن در دل خاک آرام گرفتی، قدسیان آسمان بر دل پاکت ، بر ایمان استوارت و قلب رئوفت شهادت دادند ؛ آری شهادت دادند ؛ بر قدسی بودنت شهادت دادند و تو اکنون در عرش کبریایی هستی ,مرغ باغ ملکوت گشتی و همنشین نور.

 می دانم که تو را به اشک های من نیازی نیست و تاب دیدن چشمان گریان مرا نداری ؛اما چه کنم ؟ چه کنم که هیچ ندارم به تو تقدیم کنم جز " سوز دل ،اشک روان ،آه سحر ، ناله ی شب" تا شاید مرهمی باشد بر این دل داغدار.

وای بر من که تا وقتی بودی نفهمیدم چه هستی، اما حال که نیستی میدانم چه بودی...

هنوزصدای تلاوت قرانت در گوشم هست ؛ هیچگاه عطر چادر نمازت از یادم نخواهد رفت و میدانم که تا ابد دعای خیرت بدرقه راهم خواهد بود..

مادر عزیزم مرا ببخش و بدان که بی نهایت دوستت دارم و تا به قیامت دوستت خواهم داشت و به یادت هستم.

روحت شاد

توفیقی دست داد تا ولخرجی كنیم و بلیط كنسرت شكیلا رو در تورنتو بگیرم. در این مدتی كه اینجام كنسرت‌های زیادی از خواننده‌های لوس‌آنجلسی و همینطور كنسرت‌هایی از داخل ایران مثل گروه آریان برگزار شده، اما برای دیدن برنامه شكیلا خویشتن‌داری كاری از پیش‌ نبرد و رفیتم و بلیط سی و پنج دلاری (البته مستضعفیشو كه باید می‌رفتیم طبقه دوم!) خریدم.

برنامه در سالنToronto Center For The Art برگزار می‌شد. سالن بسیار زیبایی كه یكی از ده‌ها سالن برگزاری موسیقی و رقص توی این شهره...

روی ادامه مطلب کلیک کنید 

در مباحث قبلی مطلبی را در مورد عرفان و موسیقی داشتیم ، بد نیست در ادامه نظر چند تن از اندیشمندان رو در مورد این علم الهی  بیان كنم.

بر طبق عقیده افلاطون نغمه و وزن موسیقی  تاثیر فوق العاده ای در روح انسان دارد و اگر درست به كار رود می تواند زیبایی را در رویا های روح جایگزین كند.

همچنین در جای دیگر می گوید: موسیقی تاثیر شگرفت بر روح آدمی دارد و میتواند لطیف ترین احساسات انسانی را بر انگیزد.

ابونصر فارابی،فیلسوف و موسیقیدان شهیر ایرانی و صاحب (الموسیقیه الكبیر) نیز میان موسیقی و فطرت انسان پیوند قائل است و موسیقی را معلول سرشت آدمی میداند.

همانطور كه قبلا هم اشاره كرده بودم جایگاه موسیقی در فرهنگ معنوی و مذهبی بسیار با اهمیت است.ادیان و مذاهب مختلف تجلی گاه نمونه های متعالی از موسیقی اند.

آیین ها و مراسم موجود در هر كیش و مذهبی،هر یك به نوعی با موسیقی همراهند.

اساسا موسیقی بشر نخستین به هر شكل و صورتیكه بوده جنبه روحانی داشته و در قالب ستایش و نیایش خدایان و مناسك دینی بوده است.

ما از موسیقی عرفانی میتوانیم به عنوان جلوه ای از این حضور در فرهنگ اسلامی و ایرانی نام ببریم.در ایران موسیقی همواره در خدمت دین و مذهب و در حکم وسیله ای برای شناخت خداوند و نزدیکتر شدن به او بوده است.

موسیقی ایرانی در نهایت کمال خود  به وجهی از عرفان می رسد که جدای از نگرش مدعیان آن است.در موسیقی مراسم گاتا خوانی زردشتیان تا موسیقی مراسم خانقاهی و سماع درویشان تا ربنای شجریان و تا ترانه های عارفانه شکیلا همه و همه مثالهایی برای ارتباط مستقیم روح دینی در موسیقی ایرانیان ست.

از طرف دیگر، عامل تعیین کننده خط سیر موسیقی در ایران ، کلام است و این کلام در بهترین شکل خود، کلام بزرگان مذهب و معنویت بوده است و موسیقی را با آن اشعار پرمحتوا خوانده اند. در رساله های قدیمی موسیقی ایران فصل هایی هست که نویسنده , داشتن اخلاق نیک و باطن پاک را برای نوازنده و خواننده واجب دانسته  و هنرمندان را برای رسیدن به این صفات ترغیب و تشویق کرده است.پژوهشگران غیر ایرانی که درباره موسیقی های ایران تحقیق می کنند, همگی بر این عقیده اند که بدون اعتقاد به عوامل سازنده ای که  روح مذهبی – عرفانی ایرانیان را می سازد, اجرای درست موسیقی ایرانی حتی با تسلط وسیع علمی نیز امکان پذیر نیست. بلکه توجه به روح معنوی موسیقی ایران مهم است. عرفان ،به معنی راه و روشی که شناخت خدا و انس با او را بهتر از هر راه دیگر توصیف می کند همیشه مورد توجه  ایرانیان حقیقت جو بوده است. به بیانی دیگر شناخت خداوند و حس کردن حضور او در قلب خود، نیازمند تلاش و کوشش برای شناخت خود و درون است وباید گفت که در این میان، موسیقی حقیقی و اصیل، وسیله ای مطمئن برای فراهم کردن شرایط این شناخت درونی است.البته فقط در موسیقی نسیت که امکان خداشناسی و حقیقت جویی وجود دارد. برای انسان حقیقت جو و پویا هر نشانه ای میتواند راهی برای شناخت حقیقت باشد….

و شکیلای عزیز با ترانه های خود به نحو احسنت بازگو کننده این حقیقت است.

                                 بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید    

                                                                          پروانــه در آتش شد و اسرار نهـان دید

                          عارف صفت روی تو در پیر و جــوان دید     

                                                                         یعنی همه جـــا عکس رخ یــار توان دید

                  صدای عشق تنها در دل هشیار می پیچد

                                                                 بیا میخانه آنجا هم صدای یار می پیچد

 شاید بتوان همه ی این سخنان را در این شعر خلاصه كرد كه:

                   پیش ما سوختگان مسجد ومیخانه یكیست

                                                 حرم و دیر یكی، سبحه و پیمانه یكیست

                   این همه جنگ و جدل حاصل كوته نظریست

                                                  گر نظـر پاك كنی كعبه و بتخانه یكیست

                                   از میكـــده هم بسوی حق راهیست