نمی دانم چه می خواهم خدایا

به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جوید نگاه خسته ی من

چرا افسرده ست این قلب پر سوز؟

ز جمــــع آشنــــایان می گریزم

به کنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تیرگی ها

به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم از این مردم که با من

به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقـــارت

به دامانم دو صد پیرایه بستند

از این مردم که تا شعرم شنیدند

به رویم چون گلی خوشبو شکفتند

ولی آن دم که در خلوت نشستند

مرا دیـــوانــــــه ای بد نام گفتند

دل من ای دل دیوانـــه ی من!

که می سوزی از این بیگانگی ها

مکن دیگر ز دست غیر فریـــاد

خدا را، بس کن این دیوانگی ها