فریدون مشیری پیوسته پاسدار مهربانی ست و زبان عاشقانه سرایی را  در حوزه شعری برجسته و برجسته تر ساخت .

هر کجا رسیده ام سخن از  مهر گفته ام

آوخ ، پاسخــی به ســـزا کــم شنفته ام 

شعر مشیری سخن عشق ، محبت و مهربانی است و همواره لبریز از لحظه های عشق و عاطفه های مردمی ست...

ای عشق ؛ در آتش تو فریاد خوش است

هر کس که در آتش تو افتاد خوش است

می خواهم و می خواستمت تا نفسم بود

می سوختم از حسرت و عشق تو بسم بود

عشق تو بسم بود که این شعله ی بیدار

روشنگــــر شبهــــای بلنــــــد قفسم بود

وی در حیات شعریش پیوسته انسان و  عشق را ستوده است ...

تو را من زهر شیرین خوانم ای عشق

که نامت خــــوشتر از اینت  ندانـــم

وگر هر لحظه رنگی تازه گیری

به غیر از زهر شیرینت نخوانم

تو زهری ، زهر گرم سینه سوزی

تو شیرینی ، که شور هستی از توست

شراب جان خورشیدی که جان را

نشاط از تو ،غم از تو ،مستی از توست

مشیری زیبایی ها را می یابد و می ستاید و در این بین درس مهربانی و مهر دوستی میدهد و انسان ها را به عشق ورزی و محبت دعوت می نماید...

ای همه مردم در این جهان به چه کارید؟

عمر گرانمایه را چگونه گذرانید؟

هرچه به عالم بود اگر به کف آرید

هیچ ندارید اگر که عشق ندارید

وای شما دل به عشق اگر نسپارید

اگر به ثریا رسید ؛ هیچ ندارید

عشق بورزید ، دوست بدارید