این روزها  هنگامی که موسیقی های جدید ایرانی ، خواه آثاری که در داخل ایران تولید شده اند و خواه  آثاری که در خارج از ایران ضبط می شوند را می شنویم  ، متوجه می شویم که موسیقی پاپ ما  به موسیقی عربی و ترکی شباهت بسیاری پیدا کرده است ! و البته زمانی این موضوع بیشتر نمود پیدا می کند که بسیاری از خوانندگان مشهور و به اصطلاح صاحب سبک ملودی های عربی و ترکی را  با ترانه های فارسی در هم می آمیزند و به ظن خودشان سبکی نوین را در موسیقی پاپ به ارمغان می آورند غافل از آنکه این کار چیزی نیست جز تقلید کورکورانه از موسیقی اعراب و ترک ها..!

در ست است که موسیقی پاپ ما و اصولا هر ملتی تا حدی می تواند تحت تاثیر کشورهای منطقه قرار گیرد اما سوال این جاست :

چرا موسیقی پاپ ایران تا این حد (تقلید ) تاثیر پذیر است؟

در ست است  که دریک جامعه بنا به سلایق افراد سبک های مختلف موسیقی رشد پیدا میکند اما  ریشه موسیقی ما ردیف های دستگاهی و آواهای نواحی ایران است ؛ چرا نباید موسیقی ما (پاپ و موسیقی اصیل ایرانی )بر موسیقی عربی و ترکی تاثیر گذار باشد؟

واقعا جای تاسف دارد موسیقی پاپی که در سالهای نه چندان دور تاثیر گذار در منطقه خود بود حال مقلدی بیش نیست . البته این موضوع را به همه موسیقی پاپ ایران تعمیم نمیدهیم اما واقعا چه بر سر موسیقی پاپ ما می آید که اینگونه در راه تقلید پیش می رود؟ کم توجهی مسئولین بر موسیقی سنتی که نیز جای خود دارد !

یادمان باشد که موسیقی پاپ ما افراد بزرگی داشته و دارد که می شود از تجربیات آنها  استفاده کرد: محمد نوری ، فرهاد مهراد ,فریدون فروغی ، عارف ،  محمد اصفهانی و بسیاری دیگر.

آیا واقعا موسیقی پاپ ما اینقدر تهی شده است که باید تاثیر پذیر و مقلد باشد؟ نظر شما چیست؟